Cyklezonid – glikokortykosteroid wziewny nowej generacji

Astma oskrzelowa jest chorobą zapalną – przewlekły proces zapalny, który toczy się w obrębie oskrzeli jest odpowiedzialny za charakterystyczne dla niej objawy: duszność, kaszel, świszczący oddech. Glikokortykosteroidy wziewne wg. Raportu Międzynarodowej Grupy Ekspertów (GINA 2002) są lekami pierwszego wyboru u chorych na astmę oskrzelową, niezależnie od stopnia jej ciężkości. Są to najskuteczniejsze leki tłumiące astmatyczne zapalenie w drogach oddechowych u pacjentów chorych na astmę. Stosowane w dawkach małych i średnich są lekami całkowicie bezpiecznymi. Natomiast stosowane w dużych dawkach mogą wywierać pewne działanie miejscowe (grzybica jamy ustnej i gardła oraz chrypka) i ogólnoustrojowe: mogą wpływać na tempo wzrastania u dzieci, hamować czynność gruczołów nadnerczowych oraz wpływać na czynność centralnego układu nerwowego (pojedyncze przypadki). Dokładniejsze informacje na temat glikokortysteroidów wziewnych są dostępne na naszej stronie internetowej pod hasłem glikokortykosteroidy inhalacyjne.
Prowadzone obecnie badania pozwoliły na zsyntetyzowanie glikokortykosteroidu wziewnego nowej generacji wykazującego silnie działanie miejscowe, przy braku objawów ogólnych. Takim glikokortykosteroidem nowej generacji jest cyklezonid (Alvesco).
Cyklezonid jest prolekiem – swoje działanie sterydowe ujawnia dopiero w oskrzelach – tam jest przekształcany przez enzymy (esterazy płucne) z substancji nieaktywnej (proleku) do substancji czynnej. Lek jest więc nieaktywny w jamie ustnej i wolny od miejscowych działań niepożądanych (drożdżyca jamy ustnej). Aktywna postać cyklezonidu po przejściu z płuc do krążenia w ponad 99% wiązana jest przez białka osocza i przez to czynnościowo „neutralizowana”. Cząsteczki leku są transportowane przez białka do wątroby, gdzie ulegają rozkładowi. Cyklezonid nie wywiera żadnego działania ogólnoustrojowego(!). Cyklezonid podawany jest za pomocą osobistych inhalatorów ciśnieniowych z dozownikiem. Zastosowanie nowego typu nośników - nośników hydrofluoroalkanowych (HFA) - spowodowało, że lek ten w dużej ilości dociera do płuc. Depozycja płucna cyklezonidu wynosi 52 % uwolnionej dawki. Za pomocą nośników freonowych, stosowanych wcześniej uzyskiwano znacznie mniejszą depozycję leków stosowanych w leczeniu astmy – ok. 1–15 %. Stosując spejser (komorę powietrzną) można zyskać znacznie większą depozycję płucną (20 – 34 %) uwolnionej dawki. Cząsteczki cyklezonidu w połączeniu z nośnikami HFA osiągają bardzo małe rozmiary – dlatego tak łatwo docierają nawet do najdrobniejszych oskrzeli , zastosowanie spejsera nie jest konieczne. W przypadku cyklezonidu - HFA depozycja płucna tego leku jest taka sama przy zażywaniu leku bezpośrednio z inhalatorka, jak i przy zażywaniu leku przez komorę powietrzną. Biodostępność preparatu wyrażana przez jego część przedostającą się do krążenia obwodowego po absorpcji z ust, gardła, dolnych dróg oddechowych i z przewodu pokarmowego jest bliska zeru. Lek nie jest wchłaniany z przewodu pokarmowego, a jego frakcja płucna przekształcona do aktywnej postaci wykazuje tylko działanie miejscowe.
Porównanie cyklezonidu z innymi glikokortkosteroidami wziewnymi: